24 Ağustos,2026
Merhaba Adil abi:)
Size sürgün edildiğimi haber vermek için yazıyorum. Ben yıllardır aileme yakın olan Gebze’yi talep ederken Şakran’a sürgün edildim. Yarım saat bile vermediler, hazırlanmak, eşyalarımı almak için. Tabii tek değildim. Koğuştan dört kişiydik. Müebbet almış hükümlüler. Peşimizden iki kişi daha geldi koğuştan. En azından onlara hazırlanacak zaman vermişler:) Ben/biz, Çiğdem ve Mine ile birlikte geldik. Arka bölümdelerdi araçta. Çiğdem elbise girmiş, gülümsüyor hep. Biz ise kafalarımızda bin soru ile uğraşıyoruz. Akşamı Şakran’da aynı koğuşta geçirdiğimizde, “Size önceden mi söylediler” diye sordum. Gülüyor, rahat, tüm eşyalarını almışlar gibiydi. Neden öyle düşündüğümü de söyleyince yine güldü/güldüler. Tabii ki Hayır. Açıkçası zaten tanıdığım, biraz sohbetimin olduğu bu kadınların ne kadar güçlü ve zeki olduğunu orada anladım. Birkaç gün sonra yine sürgün edilmişler. Sevindim. En azından yaşlı anne, babaları için üzülmüştüm (Çiğdem’in). Mine’nin babası vefat etmişti. Neyse en azından birilerinin biraz da olsa ailesine yakın olması güzel.
Benim artık korkum kalmadı. Ağrı’ya da sürebilirler. Her koşulda ailem görüşe yılda bir iki kere gelebilir. Görüş cezası gibi değerlendirip, itirazımı yazıyorum. Ama şimdilik işime gücüme bakıp, rahatlamaya çalışıyorum. Benim gibi yüzlerce tutsak, ailelerinden uzağa sürüldü. Sanırım aileler de tehlikeli. Herkes, her şey tehlikeli. Hep dediğim sözü yine söylüyorum: Darısı başlarına.
Evet, ben/biz arabadan Şakran’a geldiğimizde, ne koridorda karşılaşma (iki taraftan dizilenlerin darp saldırıları) ne de çıplak arama vardı. Şaka değil her şeye hazır olmam gerektiği psikolojisiyle gelmiştim. Bunları az okumadık, izlemedik. Neyse insan gibi davrandılar. Onlar eşyalarımızı kontrol ederken biz, az birbirimize “Çıplak arama yapmaya kalkmadılar. Burası Şakran değil mi? Niye iyi davranıyorlar?” sormadık.
Maalesef şimdilik size İzmir’den yazacağım. Umarım sağlığınız iyidir. Bana gönderdiğiniz yapay zeka postasını almıştım, haberiniz olsun. Tam karneler günü gönderdiğiniz belgeyi de herkese göstermeyi ihmal etmedim. (Onlar da Bakırköy’de kaldı). İnceliğiniz için teşekkürler.
Saygı ve Sevgilerimle.
Remziye Meral TURMUŞ
Kadın Kapalı Hapishane
Şakran/İZMİR